Widzia\u0142em dwa koncerty Camel \u2013 w 2000 roku w zabrza\u0144skim Domu Muzyki i Ta\u0144ca oraz 4 lata temu w wypasionej sali konferencyjnej ICE w Krakowie. Dlatego, gdy og\u0142oszono wyst\u0119p w sto\u0142ecznym klubie Progresja, powiedzia\u0142em sobie \u2013 wreszcie to b\u0119dzie TO. Czyli klubowy Camel, jak na DVD \u201eThe Opening Farewell\u201d – taki gdzie b\u0119dzie t\u0142oczno i gor\u0105co z trzaskaj\u0105cymi przy barze szklankami piwa w\u015br\u00f3d bawi\u0105cych si\u0119, \u015bpiewaj\u0105cych i szalej\u0105cych pod scen\u0105 ludzi. I mimo januszowych lament\u00f3w cz\u0119\u015bci publiczno\u015bci, kt\u00f3ra nie skuma\u0142a o co chodzi i wyra\u017anie Progresj\u0119 pomyli\u0142a z Kongresow\u0105 \u2013 tak w\u0142a\u015bnie by\u0142o. Chocia\u017c to wydawa\u0142oby si\u0119 niemo\u017cliwe \u2013 ale 2 czerwca w Warszawie Camel po prostu skopa\u0142 wszystkim ty\u0142ki. Zapraszamy do przeczytania relacji z koncertu.<\/p>\n\n\n\n
Ruszy\u0142em do Warszawy w samo po\u0142udnie z\u2026 Karpacza. Fajna traska 500 km w 5 godzin, w nocy z powrotem nawet troch\u0119 szybciej. Jak si\u0119 okaza\u0142o, tego samego dnia w stolicy odbywa\u0142 si\u0119 Orange Warsaw Festival na tapecie z Florence and the Machine, kt\u00f3re frekwencyjnie przebi\u0142o Camel (mimo wyprzedanej Progresji) nawet u mnie w busie tak jako\u015b 7:2. Do tej pory wymiatam miot\u0142\u0105 chwasty z wiank\u00f3w po fankach Florence Welch, kt\u00f3re wraca\u0142y ze mn\u0105 do Wroc\u0142awia. W dobie Florence i jej nastoletnich wielbicielek, dobrze jest by\u0107 po prostu archaicznym, zaro\u015bni\u0119tym dziadem borowym zachwycaj\u0105cym si\u0119 gitar\u0105 Latimera, kt\u00f3ry z kolegami, w koszulkach i d\u017cinsach wychodzi na scen\u0119 z kilkoma \u015bwiat\u0142ami i gra trzygodzinn\u0105 sztuk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Kilkana\u015bcie minut po godzinie 20 wystartowali: Andrew Latimer ze swoim nieod\u0142\u0105czonym kompanem (w zespole z przerwami od prawie 40 lat) Colinem Bassem. Na perkusji Denis Clement, czyli te\u017c stary znajomy, za to na klawiszach i jak si\u0119 potem okaza\u0142o r\u00f3wnie\u017c na saksofonie i wokalu \u2013 nowiute\u0144ki nabytek Pete Jones, kt\u00f3ry tutaj zas\u0142ugiwa\u0142by na osobny akapit, ale o tym zaraz.<\/p>\n\n\n\n
\u201eThe Moonmandess Tour\u201d, jak sama nazwa wskazuje \u2013 polega na odegraniu w ca\u0142o\u015bci jednego z klasycznych album\u00f3w Camel \u2013 \u201eMoonmadness\u201d z 1976 roku. \u201eKlasycznego\u201d by\u0107 mo\u017ce tylko dlatego, bo ostatniego zagranego w prehistorycznym sk\u0142adzie, kt\u00f3ry urodzi\u0142 takie dzie\u0142a sztuki, jak najlepszy hard rockowo-progresywny \u201eMirage\u201d czy spreparowany z orkiestr\u0105 symfoniczn\u0105 \u201eThe Snow Goose\u201d, \u015bcie\u017ck\u0105 do filmu, kt\u00f3ry nigdy si\u0119 nie ukaza\u0142. Przyznam, \u017ce troch\u0119 zaskoczy\u0142a mnie ta decyzja. \u201eMoonmadness\u201d to schy\u0142kowy okres wczesnego Camela, w kt\u00f3rym zacz\u0119\u0142y przewa\u017ca\u0107 plastikowe klawisze i niebezpiecznie jazzuj\u0105ce aran\u017ce, kt\u00f3re zdominowa\u0142y kolejne wydawnictwo \u2013 \u201eRain Dances\u201d. Na dobr\u0105 spraw\u0119, niemal wszystkie utwory z tej p\u0142yty stanowi\u0142y \u017celazne punkty programu ka\u017cdej trasy Camel od lat 90. w g\u00f3r\u0119, wi\u0119c na co to komu, ale O.K. \u2013 tak samo jak na nagranie \u201eThe Snow Goose\u201d ponownie, zostali\u015bmy skazani na ods\u0142uchanie \u201eMoonmadness\u201d w ca\u0142o\u015bci w pocz\u0105tkowej cz\u0119\u015bci koncertu.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce nie do ko\u0144ca skazani \u2013 o ile nast\u0119puj\u0105cy po dziwnym into \u201eSong Within A Song\u201d zawsze nieco mnie nudzi\u0142, to ju\u017c \u201eChord Change\u201d mia\u0142 pierwszy tego wieczoru gitarowy moment, kt\u00f3ry wgni\u00f3t\u0142 w ziemi\u0119. Na \u201eSpirit Of The Water\u201d pojawi\u0142a si\u0119 fletowa partia Andy\u2019ego, kt\u00f3ry koncert wyj\u0105tkowo zagra\u0142 na siedz\u0105co, co jak obja\u015bni\u0142, zdarzy\u0142o mu si\u0119 jedyny raz w pi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletniej karierze. Pono\u0107 poturbowa\u0142 si\u0119 w Japonii i gdzie\u015b tam jeszcze na trasie\u2026 Mimo widocznej choroby, muzycznie wybrn\u0105\u0142 perfekcyjnie, a partie wokalne g\u0142\u00f3wnie i tak nale\u017ca\u0142y do Colina i Pete\u2019a. Pete Jones sw\u00f3j talent ujawni\u0142 przy \u201eAnother Night\u201d \u2013 numer i w 1976 oparty by\u0142 na \u015bwietnym i kompletnie niedocenionym do lat dwutysi\u0119cznych riffie, kt\u00f3ry tutaj nagra\u0142 nowego blasku dzi\u0119ki wtopieniu si\u0119 w niego partii saksofonu Pete\u2019a w\u0142a\u015bnie. To samo w drugiej cz\u0119\u015bci spotka\u0142o utw\u00f3r tytu\u0142owy z \u201eRajaz\u201d w ascetycznej wersji na klawisze i wsp\u00f3lne, idealnie dopasowane wokale duetu Latimer-Bass (polecam tzw. \u201elate night version\u201d akustyczne \u201eSlow Yourself Down\u201d z \u201cThe Paris Collection\u201d albo \u201eFingertips\u201d czy \u201eRefugee\u201d r\u00f3wnie\u017c z tamtej trasy), gdzie nagle wjecha\u0142 saksofon, kt\u00f3ry ostatnio go\u015bci\u0142 w zespole w zmierzch\u0142ych latach 80. za kadencji Mela Collinsa.<\/p>\n\n\n\n
\u201eLunar Sea\u201d na \u017cywo to zawsze by\u0142a pe\u0142na petarda, ale tym razem zabi\u0142o \u201eUnevensong\u201d rozpoczynaj\u0105ce drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu, a w szczeg\u00f3lno\u015bci nowa interpretacja gitarowych motyw\u00f3w. By\u0142 \u201eHymn To Her\u201d, reminiscencje z \u201eDust And Dreams\u201d bodaj\u017ce najlepiej sprawdzaj\u0105cego si\u0119 na \u017cywo materia\u0142u Camel. Wolno rozkr\u0119caj\u0105ce si\u0119 \u201eComing of Age\u201d, w kt\u00f3rym dzieje si\u0119 tyle, \u017ce w zasadzie rozbudowanymi fragmentami tego utworu mo\u017cna by by\u0142o wype\u0142ni\u0107 kilka p\u0142yt. W zestawie musia\u0142 si\u0119 znale\u017a\u0107 \u201eIce\u201d, jako absolutny popis kunsztu Andy\u2019ego. Przy okazji ostatniej trasy do \u0142ask wr\u00f3ci\u0142 \u201eLong Goodbyes\u201d ze \u201eStationery Traveller\u201d \u2013 akurat, gdyby ten album wykonywali w ca\u0142o\u015bci, to nie mia\u0142bym nic przeciwko. To samo \u201eMirage\u201d, z kt\u00f3rego tym razem wybrzmia\u0142a tylko fantastyczna \u201eLady Fantasy\u201d. By\u0107 mo\u017ce jeden z najwa\u017cniejszych utwor\u00f3w lat 70. na fundamencie kt\u00f3rego wyr\u00f3s\u0142 progresywny heavy metal?<\/p>\n\n\n\n
To nie by\u0142 elegancki koncercik ogl\u0105dany z wygodnego fotelika w klimatyzowanej hali. Tego dnia Camel w wype\u0142nionej po brzegi Progresji zniszczy\u0142. Da\u0142 wycisk w klubie, w kt\u00f3rym pot z publiczno\u015bci la\u0142 si\u0119 z intensywno\u015bci\u0105 piwa na barze. Ci co naprawd\u0119 rozumiej\u0105 korzenie, z kt\u00f3rych wyrasta ta muzyka musieli wyj\u015b\u0107 z tego koncertu zadowoleni. Reszta pomyli\u0142a imprezy.<\/p>\n\n\n\n
Relacj\u0119 dedykuj\u0119 Marcinowi z Wroc\u0142awia, kt\u00f3ry w 2016 roku chcia\u0142 si\u0119 spokojnie napi\u0107 w\u00f3dki i zje\u015b\u0107 rolad\u0119 na \u015al\u0105sku, a przypadkiem wyl\u0105dowa\u0142 w jednej knajpie z lud\u017ami przyby\u0142ymi na dwa r\u00f3\u017cne koncerty Destroyer 666 i King Crimson, kt\u00f3re tego samego dnia przypadkowo odbywa\u0142y si\u0119 w Zabrzu. Marcin stwierdzi\u0142 wtedy: Camel < King Crimson i w ten spos\u00f3b zosta\u0142 najwi\u0119kszym fanatykiem Camel w polskich (\u015bl\u0105skich?) dziejach. Tak ju\u017c jest, gdy \u017cycie bywa przewrotne, jak podr\u00f3\u017c karawan\u0105 po pustyni przy d\u017awi\u0119kach gitary Latimera….<\/p>\n\n\n\n